مثل پوست انداختن است ، البته شاید سخت تر، چه مقیاسی اصلا برای درد وجود دارد؟

منظورم تغییر است، تغییر همیشه سخت است بخصوص که ضرورت تغییر را احساس کنی اما  عقلت با تو هم پایی نکند. در این صورت مثل آدمی  می مانی در اجمنی که هیچ قرابتی با آنها احساس نمی کنی و رنج می کشی من عقلم از رفتار خودم در عذاب است . اما انگار باید قدری خود داری کنم .

این تنهایی که من اینهمه از آن گلایه می کنم چه خوب شرایطی است من هیچ چیز برایم مثل تنهایی خوب نیست. همیشه وقتی تنها می شوم اول کمی گریه بعد خودم را راحت پیدا میکنم . خودم پای صحبت خودم می نشینم و خودم از خودم پذیرایی میکنم.

و چه اندازه تنم هوشیار است